Real Love

1. Bölüm

“Lizzie! Hey Lezzie!”
İrkildi Lizzie. Dalgın ve hızlı yürüdüğünden olsa gerek bir fısıltı gibi hissetti bu tiz sesi. Hatta o kadar dalgındı ki omzuna heyecanla dokunan eli bile neredeyse hissedemeyecekti.
“Lizzie! Aman tanrım inanamıyorum! Seni küçük fahişe neden geldiğini haber vermedin? Ah bir sarılayım sana. Dur bakayım. Kilo mu verdin sen? Jordan iyi bakamadı mı sana yoksa. Ne kadar da güzel olmuşsun!”
Donup kalmıştı Lizzie. Tüm yaşananlardan sonra bu şehre yerleştiklerini biliyordu ama karşılaşmak hiç gelmemişti aklına. Oysa Mary yine o inci gibi gülümsemesiyle karşısında duruyordu. Yine çok hoş görünüyordu. Yıllar hiçbir şey yapamamıştı belli ki ona. Cıvıldayarak Lizzie’i kendi etrafında döndürerek çığlıklar atıyordu.
“Daha yeni geldim Mary. Haber verecektim ama önce…”
“Haydi oradan. Bilmez miyim sanki seni. Karşılaşmasak kim bilir ne zaman arardın.”
“Mary!”
“Ee bırak şimdi. Sahi Jordan nerde? Yine gezmekten yorgun mu düşürdün çocuğu yoksa? Ah Lizzie hiç değişmeyeceksin sen.”
“Mary, Jordan yok. Biz..”
“Ah deli kız! Onu alamadan mı geldin yoksa?”
“Mary biz ayrıldık. Aslında…”
“Ne! Aman tanrım Lizzie neden? Siz Richard’la benden bile çabuk evlenmiştiniz!”
“Şey aslında Jordan istedi. Ben yeterince..”
“Tamam canım tamam. Böyle caddenin ortasında mı konuşacağız? Richard’ı arayayım da bize bir şeyler hazırlasın. Eve gidelim de rahat rahat konuşalım. Ah Richard seni gördüğüne kim bilir ne kadarda sevinecek! Konuşacak ne çok şey birikti bi bilsen! Bu gece bizdesin Lizzie Morgen.”
“Mary aslına bakarsan benim iş aramam gerekiyor. Richard’a çok selam söyle.”
“ Lizzie, drama okulundan mezun olmuş böyle tatlı bir kıza iş mi yok? Bir dolu ajans var. Hem bugün değil de yarın arasan ne olacak sanki? Hadi itiraz istemiyorum. Bak Richard arıyor zaten.”
Richard..Ne kadar çok zaman olmuştu onu görmeyeli. İlk aşkın mimarı unutamadığı adam. Ne kadar çok zaman olmuştu sesini duymayalı. Onunla geçirdiği 4 yıl sesini her duyduğunda içindeki kelebeklerin kıpırdadığını hissederdi Lizzie. Oysa adını şimdi ne kadar çok zaman olmuştu adını aklından geçirmeyeli.
“Richard tatlım sana harika bir sürpriz getiriyorum! Yolda bize geldiğini haber vermeyen bir film yıldızı adayı buldum. Eve getireyim de bir de sen çek kulaklarını.”
Taksiye bindiklerinde yağmur yağıyordu. Richard bayılırdı yağmura. Lizzie onu asla unutamamıştı ve şimdi Richard’ın karşısına yıllar sonra çıkıp her şeyi berbat etmekten çok korkuyordu. Onlara bunu yapmaya hakkı olmadığını düşündü bir an.
“Mary bak ben..”
“Geldik bile tatlım. Üstü kalsın, iyi günler. Bak canım işte burası. Nasıl beğendin mi? Senin oynadığın setlere benzemiyor değil mi? Haydi poşetleri alda içeri girelim. Kurtlar gibi açım. Richard biz geldik tatlım!”
Ve kocaman bahçenin ortasına konulmuş masada oturuyordu Richard. Saçları hiç değişmemişti. Lizzie ve Mary’i görünce gülümsedi. Gülümsemesinin de hiç değişmemiş olduğunu o anda anlayabildi Lizzie. Belki de Richard’da onun gibi…
“Anne! Nerede kaldın? Dans eden pilli köpeklerden aldın değil mi? Unutmuş olamazsın!”
Küçük, 5 6 yaşlarında bir kız çocuğu koşarak atladı Mary’nin boynuna. O an ölmeyi bile istedi Lezzie. Beraberken çocuk hayalleri kurduğu adamın bir çocuğu vardı zaten. Hemde başka bir kadından. Onu bir anda terk ettiği ve aynı gün kollarına atladığı bir kadından. Bayılacağını hissetti ve kapıya doğru yöneldi. Henüz birkaç adım atmıştı ki birisinin ona seslendiğini duydu.
“Lizzie. Bana merhaba demeden gitmeyi mi düşünüyordun yoksa?”
Lizzie telaşla arkasına döndü. Mary’nin küçük kızla birkaç metre ilerde pilli köpeği paketinden çıkarttıklarını görünce rahatladı. Richard ona doğru yürüyor ve bi yandan da gülümsüyordu.
“Ah merhaba Richard..Ben aslında kurtulmaya çalıştım ama Mary bu kadar ısrar edince karşı çıkamadım. Aslında onun neden bu kadar ısrarcı olduğunu anlayamadım. Ben şey Richard ona asla kızmazdım benden nefret etseydi.”
“Sus ne olur. Lizzie, Mary hiç bir şey bilmiyor. Eski bir dost gibi davranabilirsin. Endişelenmene gerek yok.”
Lizzie ve Richard ayrıldıkları zaman Mary tamamen yabancı biriydi. Ne ortak arkadaşları ne de ailesi onu tanıyordu. Richard Mary’le birlikte olmaya başladıktan sonra yoğun bir ısrarla ona asla Lizzie’den bahsedilmemesini istemişti. Kimse bunun sebebini anlamasa da düğünlerinde bile Lizzie dahil kimse Mary’e bundan bahsetmedi. Richard Mary ile bi dükkanda karşılaştığını, birbirlerinden aldıkları elektrikle bir anda öpüşmeye başladıklarını ve o günden sonra çıktıklarını anlatmıştı. Ve Mary’nin üzülmesini istemediği içinde Lizzie’den asla bahsetmemişti. Ama tabi ki Lizzie şimdiye kadar Richard’ın Mary’e her şeyi anlatmış olacağını düşünüyordu ki buna çok şaşırmıştı.
“Ne? Nasıl yani hiçbir şey bilmiyor? Richard ona anlatmamış olamazsın değil mi?”
“ Lizzie, haydi gelin kurabiyeler hazır. Eric tatlım çikolatalı kurabiyeleri sana ayırdım. Lizzie ablana hoş geldin dedin mi?”
Eric yandan atkuyruğu yapılmış sapsarı uzun saçları ve Richard’ın gözlerini fazlasıyla andıran koyu kahve gözleriyle Lizzie’ye bakıyordu. Üzerinde mavi etekli bir bahçıvan elbise vardı ve parmak arası terlikleri de aynı renkteydi.
“Merhaba Eric. Ben Lizzie.”
Richard fazla tedirgin görünen Lizzei’yi birazcık rahatlatmak istedi.
“Eric tatlım, karşında eğitimini New York'ta tamamlamış bir oyuncu duruyor.”
Richard kurduğu cümlenin ardından gülümserken Lizzie yine o bildik rüyalarına dalmıştı bile. Onun bu tatlı gülümsemesini o kadar çok özlemişti ki… Hala Richard’ın karşısında durduğuna, yıllar sonra yine kendisine gülümsediğine inanamıyordu. Sanki hiç gitmemişti sevdiği adam, sanki gülümsemesini görmeden tek bir gün bile geçirmemişti Lizzie. sonra Eric’in sesini duyunca rüyasından uyanıverdi. Richard gitmişti. Bir karısı vardı. Düğünlerinde Richard’ın karısına eski ve iyi bir dostum diye tanıştırdığı biriydi Lizzie. Eski kısmı tamamen doğruydu tabii ki. Lizzie, Richard’ın düğün gününde tam 46 gün eskiydi. 4 yıl tutkulu bir aşk yaşadığı adam, onu terk ettikten 46 gün sonra rüya gibi bir düğünle başka bir kadının kocası olmuştu. Üstelik bir de kızları vardı. Ukala ve tatlı bir kız.. Ve o kız şimdi koyu kahve gözlerini iyice büyütmüş, babasının eski dostu Lizzie’ye bakıyordu.
“Saçların bir oyuncuya göre fazla berbat. Deterjan reklamlarında oynayan 40lı yaşlardaki ev kadınlarınkine benziyor.”
Eric bunu kendinden o kadar emin söylemişti ki Lizzie onun bu yorumu karşısında hem şaşırmış hem de utanmıştı. Elinde kocaman bir tepsiyle bahçenin ortasındaki masaya doğru ilerleyen Mary kızına tekrar seslendi.
“Eric! Lizzie ablanı rahat bırak ve izin ver gelip kurabiyelerini yesinler. Konuşacak çok şey var, değil mi Lizzie Morgen?”
“Ne yani anne Paris’te deterjan reklamı çekilmiyor mu?”
“Eric!”
“Pekâla anne, çok sıkıcısın. Lizzie müthiş saçların var ama bu çikolatalı kurabiyelerimden tadabileceğin anlamına gelmez!”
B.E